À la fenetre

O cadro A la fenêtre “Na ventá” do século XIX pertence ao Impresionismo. O seu autor é Federico Zandomeneghi.
Na imaxe está representada unha muller burguesa mirando con curiosidade pola ventá. Isto mostra como a vida das mulleres da burguesía do século XIX se limitaba a estar na casa, e a única maneira de coñecer o que pasaba fóra, era deste xeito, mirando pola ventá. A súa vida social consistía en recibir invitados na casa, reuníanse con outras mulleres a conversar,facían bailes... Como entretemento, o máis normal era que se adicasen á pintura.
Este pintor ten numerosos cadros e esbozos onde se plasman mulleres de diversas clases sociais, realizando diferentes actividades ou accións cotiás. A súa obra mostra bastante ben a vida das mulleres da época. Pinchando aquí aparecerán moitas das súas obras.
Algúns como La lezione di canto ou Le Thé tamén son unha clara mostra de esa vida social na casa, no primeiro, pódese ver que tamén se adicaban á música, e no segundo, unha reunión de mulleres, á tarde, para charlar e tomar té.

Outros como Femme au balcon expresa o gusto pola literatura dalgunhas mulleres de clase alta, as que podían permitirse saber ler e escribir.

Publicado por sapococho en A Terra do Preste Xoán

A cativa do napalm

Esta famosa imaxe retrata a unha cativa de apenas nove anos que corre aterrorizada pola caída dun bombardeo que a deixou ferida e sen roupa no seu pequeno pobo de Trang Bang.
Esta imaxe foi sacada o día 8 de xuño de 1972, cando se estaba a desenvolver a Guerra de Vietnam: unha das guerras máis brutais do século XX. A foto púidose ver en todo o mundo reflectindo os horrores que produciu. Enfrontáronse entre 1958 e 1975 Vietnam e os Estados Unidos, debido a que estes últimos querían deter o comunismo (sistema político establecido daquela en Vietnam) pero que finalmente saíron perdendo tras se retiraren no 1973.
Esta cativa, chamada Kim Phuc saiu a correr espida pola estrada coas bágoas nos seus ollos e foi nese mesmo momento cando o fotógrafo Nick Ut a fotografou. Acto e seguido, este levouna ao hospital onde a nena permaneceu 14 meses ingresada sometida a diversas operacións de enxertos de pel.

Hoxe en día, o autor da foto asegura que a fotografía puxo fin á guerra do Vietnam, polo que se sente enormemente orgulloso de tela sacado. En canto a Kim Phuc, agora está casada e con dous fillos e axuda a todos aqueles nenos vítimas da guerra como embaixadora da Unesco.

Publicado por pinpantomalacasinho en A Terra do Preste Xoán

As mulleres do proletariado diante da morte: entre a Igrexa e o médico dos pobres

Pablo Ruiz Picasso naceu en Málaga o 25 de outubro do 1881. Foi o fillo primoxénito de Don José Ruiz Basco, pintor e profesor da Escola de Belas Artes de Málaga e Dona María Picasso López. Matriculouse con 14 anos na escola onde traballaba seu pai, a pesar de que se esixían vinte anos para poder ingresar. Na escola era bastante preguiceiro e distraído pero con facilidade para o debuxo. Pablo tiña unha relación boa co seu pai xa que os dous tiñan a mesma devoción.
Picasso comezou nun estilo realista, como Ciencia y Caridad, o cadro que presentamos. Despois crearía estilos innovadores como o cubismo. Pintouen total máis de dúas mil obras que están expostas en numerosos museos, como o Museo Reina Sofía de Madrid. Entre estas obras podemos destacar: Maternidad cerca del mar, El niño del perro, La vida...
As ideas políticas de Pablo Picasso baseábanse no pacifismo e no comunismo. Foi membro do Partido Comunista Francés.




CIENCIA E CARIDADE

Neste cadro o pintor mostra a influencia do seu pai, que era profesor de pintura na Escola de Belas Artes de Málaga. Co seu apoio comeza a pintar dende moi novo e aos seus 16 anos xa era capaz de pintar cadros coma este. No cadro reflicte a ciencia coa presenza do médico e a caridade coa presenza da monxa. Este cadro foi pintado no 1897. No cadro vese reflectido como era a morte das mulleres do proletariado. Xusto na imaxe aparece unha muller a piques de morrer, que ten ao seu carón a un médico que lle está tomando o pulso. Tamén se ve unha monxa que se supón que quedará ao coidado da súa filla pequena. A vivenda que se amosa ten escaso mobiliario e as paredes transmiten pobreza.

Publicado por angelanayara en A Terra do Preste Xoán

O terror no pasado

A lenda de Sleppy Hollow é un relato corto de terror, escrito por Washington Irving en 1820. Sleepy Hollow está ubicada no condado de Kane no estado estadounidense de Illinois.
A película transcorre no ano 1784. Un policía de Nova York que utiliza avanzados métodos de investigación, é enviado ao pobo de Sleepy Hollow, para descubrir se é verdade a lenda de un xinete sen cabeza que aterroriza aos habitantes do pobo. Este xinete perdeu a cabeza segundo di a lenda, na Guerra Revolucionaria de EEUU por unha bala de canón . Unha vez alí o policía adopta a identidade dun profesor de escola e namórase de Katrina, que mantén relación cun dos homes máis coñecidos do pobo.
A película mostra a crueldade daquela época, e que quen comete un crime non son só os fantasmas, se non tamén a influencia do ser humano. Así di o protagonista: “O crime non require un fantasma saído dunha tumba. En Nova Iorque temos crimes sen a colaboración de trasnos ou demos”. Tamén mostra unha sociedade onde predomina o machismo, pois son os homes quen loitan, as mulleres só se acatan as normas dos homes, e cumpren os seus desexos, ata mesmo son tratadas como escravas. Como por exemplo: os que loitan son os homes, mentres que as mulleres quedan na casa, lévanlles o almorzo á cama etc...., e tamén podemos ver o machismo en como era tratada a nai do policía polo seu marido. Algo disto aínda queda agora na nosa sociedade, pero en menor medida.

Publicado por noesac en A Terra do Preste Xoán

Xoguetes para tod@s

Cambiamos la realidad

Una vez que hemos identificado los anuncios sexistas con el grupo de 2º de Bachillerato, se les propone la siguiente actividad: utilizando programas de retoque fotográfico, como el Gimp o el Photoshop para los más expertos, retocar alguno de los anuncios, de manera que manteniendo el producto y el eslogan pierdan el componente sexista. No todos consiguieron llevarlo a cabo, pero algunos resultados fueron realmente buenos y se exponen a continuación:

PUBLICIDADE SEXIISTA

CRITERIOS PARA IDENTIFICACIÓN DUN ANUNCIO SEXISTA

   Presentamos a continuación algúns puntos claves que poden axudarnos a identificar a publicidade sexista. Consideraremos sexista a un anuncio:

1. Si se presenta á muller como obxecto. Son aqueles anuncios que empregan o corpo da muller como reclamo para vender os seus produtos. Non teñen por qué ser para os homes tamén poden estar dirixidos ás mulleres xa que potencian a perfección como aspiración última. Estos anuncios recorren ó corpo feminino ou ó fetichismo de determinadas partes do mesmo: beizos, pés ou prendas de vestir femininas c0mo reclamo para atraer a mirada e a atención do potencial cliente.
2. Si se manteñen os roles tradicionalmente asignados a cada xénero, esquecendo os cambios sociais e as novas realidades que vive a muller. A muller ten que adecuarse ós desexos e vontades das demáis persoas membras da familia.. Por exemplo, os anuncios de xoguetes ou produtos de limpeza (deterxentes, suavizantes, etc.)
3. Si presenta ás mulleres como seres imperfectos que deben correxirse. Anuncios que presentan os corpos das mulleres e os seus cambios debidos a idade como "problemas " que cómpre ocultar ou correxir. Os homes non teñen hemorroides, nin arrugas, nin perdas de orina, nin, por suposto, celulitis.

4. Si se presenta a beleza como clave do éxito das mulleres e se negan os valores intelectuais. Neste tipo de publicidade ponse á muller en relación de dependencia e inferioridade respecto do home, alentando a vanidade conquistadora e o proteccionismo do varón sobre a muller.

5. Si se empregan mensaxes que exclúen ou agreden ás mulleres. Por exemplo, eslóganes como "es cosa de hombres".

6. Si se transmite só unha imaxe de mulleres femininas, doces e cariñosas cuio principal obxectivo na vida é agradar ao seu marido e aos seus fillos. Tamén aqueles nos que se nos transmite que as mulleres son cotillas, incapaces de controlar as súss emocións ou seres con moita envexa e mandonas.

7. Si se representa ás mulleres en profesións de menor relevancia social que os homes. Anuncios que alonxan ás mulleres dos espacios profesionais prestixiados socialmente e, pola contra, se lles asignan os roles de limpeza coidados e alimentación familiar. É moi habitual que as mullerse sexan amas de casa, azafatas,, enfermeiras... mentras que os homes son os pilotos e os médicos.

8. Si se presenta á muller como ser inferior ou dependente do home. Serían aqueles anuncios nos que o home toma as decisións e a muller asúmeas sen máis (anuncios de coches). A muller aparece sempre nun segundo plano, sen vontade nubha actitude de sumisión e pasividade.