O secreto dalgunhas mulleres: o maltrato

Melendi naceu no 1979. É un cantante moi famoso na actualidade. A súa música é escoitada por unha morea de adolescentes e non tan adolescentes.  Moitas das súas  cancións reflicten situacións moi duras que acontecen en moitos lugares do mundo como por exemplo das que xa falaron as nosas compañeiras “Cuestión de prioridades” e “De repente espertei”
Pareceunos interesante dedicarlle unha entrada a súa canción “ A tortura de Lyss” xa que cando vimos a entrada das nosas compañeiras xurdiunos esta idea.

Esta canción fala do maltrato contra a muller que non solo acontece en España senón en moitos máis lugares do mundo. Especificamente conta historia dunha nena que é violada por o seu pai e que o mantén en silencio xa que por vergoña non se atreve a contalo. Non solo nos mostra o maltrato físico da muller senón tamén o psicolóxico de ter que aguantar que seu propio pai fágalle vivir esa situación. Nos non encontramos se Melendi inspirarase nunha historia real para escribir esta canción, pero este ano tivemos unha noticia semellante o caso das tres rapazas de Cleveland

O maltrato contra a muller non é algo que aconteza por primeira vez na actualidade senón que xorde do pasado, agora na actualidade e en moita menor medida do que era antes pero aínda así queda un longo camiño para conseguir a igualdade en todo o mundo, xa que nos países terceiromundistas o maltrato contra a muller é moito peor que nos países mais desenvolvidos ou polo menos nos países desenvolvidos disimúlase máis e non se percibe tan facilmente.

Publicado por angelanayara en A Terra do Preste Xoán

Pulseras contra a MGF. Mercadillo Solidario de Libros.

Desde a Biblioteca do IES Moncho Valcarce poñemos en marcha un ano máis o noso Mercadillo Solidario de Libros de segunda man. Os alumnos e alumnas do Club de Lecturas organizan a actividade e venden libros doados polos membros da nosa comunidade escolar. Todos os cartos recadados serán doados á ONG Mundo Cooperante. Unha das liñas de actuación desta ONG é a de loitar por combater a práctica da ablación xenital feminina en países como Kenia ou Tanzania.Para sensibilizar ao alumnado sobre esta terrible práctica,  este curso, ademais da venta de libros imos colaborar na campaña desta ONG vendendo pulseiras masai. Ademais, temos preparado un mural feito coa ferramenta glogster para dar a coñecer estas comunidades africanas entre os estudantes da ESO e reflexionar sobre o seu estilo de vida e sobre as ameazas que as limitan.

GLOGSTER: As mulleres masai e a mutilación xenital

As escolas do pasado

O pasado martes 17 de decembro fomos de excursión á cidade da Coruña, pasámolo moi ben, pois foi unha forma máis cercana de ver o noso pasado. Onde mellos o pasamos foi no museo de Belas Artes, alí chamounos a atención un precioso cadro cun título que xa é moi rechamante: Castigo.

Este cadro do ano 1890, pertence ao autor Tomás Muñoz Lucena ( 1860-1893)

Castigo é unha pintura costumista, propia do estilo realista. O realismo foi un movemento artístico do XIX que pretendeu, entre outras cousas, que a obra de arte fose unha exposición de usos e costumes sociais.

Vemos unha escola, moi diferente ás de agora, pois antigamente estaban divididas por sexo, é dicir, a escola dos homes e a das mulleres. As escolas das mulleres como a representada normalmente tiñan moi poucas alumnas, xa que a maioría eran analfabetas. Había unha serie de tarefas que eran consideradas propias de mulleres: por exemplo no cadro podemos ver coser ás alumnas da escola.  Na escola, as mulleres daquela época aprendían cousas como coser ou tocar o piano. Diante dun pupitre de madeira escura, unha muller ganchillando escoita a a conversación da nena sentada ao seu lado.

Diante delas unha nena sentada cun vestido rosa, en actitude pensativa e enfadada, sostén un papel similar a outros tirados frente a ela. Por iso deducimos que a nena fixo mal a tarefa e está castigada. De aí o nome do cadro: Castigo.

Emilia Pardo Bazan foi unha muller que foi a unha escola semellante, e dixo que o que se aprendía alí era: “a arte de perder o tempo”.

A  nós parecenos un símbolo de machismo separar as escolas por sexo e aprender oficios diferentes, pois pensamos que deberian estar xuntos homes e mulleres e aprender as mismas tarefas.

Por outro lado, o castigo que se lle da a nena non nos parece adecuado pois ela esforzaríase en facer o traballo non se debería rachar, se non corrixilo. Aínda que vemos modos peores, por exemplo: pegarlle.

Publicado por noesac en A Terra do Preste Xoán

A ditadura de Bernarda Alba

Federico García Lorca naceu o 5 de xuño de 1898 en Granada. Lorca era fillo de Federico García Rodríguez e de Vicenta Lorca Romero a que fomentou o gusto literario do seu fillo. Cando a súa familia morreu mudouse a Almería pero regresou a Granada para matricularse no bacharelato. Estudou dereito pero nunca exerceu a avogacía. Tamén estudou Filosofía e Letras. Lorca pertencía a xeración do 27

A casa de Bernarda Alba

A casa de Bernarda Alba é unha obra teatral que escribiu pouco antes da súa morte pola que foi a súa derradeira obra. A súa representación non foi ata o 1945 en Buenos Aires debido a que España atopábase na Guerra Civil.
Esta obra reflectía a lamentable situación das mulleres da época. A obra narra a historia de unha muller que ao quedarse viúva por segunda vez decide que ela e as súas fillas garden loito durante 8 anos.  Bernarda Alba actúa dunha forma moi desconsiderada cas súas fillas xa que a pesar de que ningunha das súas cinco fillas ten mozo quere que permanezan todo o dia na casa cosendo e que permanezan en silencio. Cando Pepe o Romano pretende a unha das súas fillas desencadea unha traxedia debido a que a súa filla pequena róuballe o mozo a súa irma. Cando a súa nai se decata deste romance dispáralle a Pepe pero non logra darlle. A súa filla pequena ao pensar que o seu amor morrera suicidase. Bernarda Alba remata a obra dicindo que a súa filla morreu virxe.
O tema que se trata na obra é sobre a situación das mulleres de comezos do século XX de clase medio-alta. A principal “mala da película” é a nai que somete as fillas a un rigoroso loto e a culpable do que despois acontece xa que non lles deixa liberdade para que vivan a súa vida.
Aquí vos deixamos un vídeo onde se mostra a morte de Adela. Tamén podemos observar que a casa onde vivían era luxosa e grande típica de xente con cartos. Vese a maneira na que Bernarda Alba trata as súas fillas e o estrita que é con elas. Tamén esa importancia que lle da Bernarda Alba ao de que a xente non se decate do que sucede na súa casa. Bernarda Alba aparece como unha muller de costumes.

Publicado por angelanayara en A Terra do Preste Xoán 

Brigitt Hoess: a filla do creador de Auschwitz

Interesounos e sorprendeunos a entrevista realizada na revista XLSemanal a Brigitt Hoess, a filla de Rudolf Hoess, o creador do campo de exterminio de Auschwitz, polo que decidimos publicar unha entrada no blogue.

Brigitt cóntanos que nunca lle falou a ninguén do seu pai, nin sequera aos seus propios fillos. O seu pai foi un home capaz de asasinar a dos millóns de persoas, aínda que para ela non era un home cruel, senón que todo o contrario, para Brigitt era unha unha boa persoa e pensa que no fondo sentíase triste polo que facía, dinos que non tivo opción.

Na actualidade, a filla de Hoess vive baixo outro nome e non quere que todo o mundo saiba quen é, polo que na entrevista non aparece ningunha foto de ela agora.

Comparte con nós como viviu o momento no que foron a buscar o seu pai a súa casa para aforcalo en 1947, tras o final da guerra : “Cando entraron na casa, eu estaba sentada na mesa coa miña irmá. Tiña 13 anos. Os soldados repetían: Onde está o teu pai? Tiven moitos dolores de cabeza que me duraron anos”.

Para finalizar, deducimos que Brigitte ten a súa propia opinión sobre o seu pai, un ser terrible para a gran maioría da poboación pero un pai admirable e moi boa persoa coa súa familia, a cal se viu sumida á pobreza tras a morte de Hoess.

Na actualidade, os seus irmáns residen en Alemaña, e un sobriño de Brigitte recoñece publicamente o seu parentesco e tamén o seu odio ao seu avó.

Publicado por carlairia en A Terra do Preste Xoán

E que sabemos das mulleres do século XIX?

José Villegas Cordero naceu en Sevilla o 26 de Agosto de 1844 e morreu en Madrid o 9 de novembro de 1921. Con 16 anos expón o seu cadro mais importante, e máis adiante estudou na escola de Belas Artes en Sevilla.

Este cadro é un lenzo do século XIX pintado por o pintor José Villegas Cordero na época do Realismo. Trátase dunha pintura ao pastel de 1891 a pintura o pastel e feito cunhas determinadas ceras.

Pensamos que no cadro aparece una muller de clase alta, porque era costume entre as mulleres españolas de clase alta do XIX arranxarse con vestidos tradicionais para saír de festa.  As súas vestimentas son de seda e están bordadas con encaixe, eran bordados a man e adornados con motivos florais, polo que resultaban extremadamente caros. Os traxes máis populares eran os de flamenca.

Este pintor ten outros moitos cadros que reflicten a vida das mulleres burguesas como este outro que nos amosa unha muller que sae a tomar o sol, pero faino vestida porque estaba mal visto que unha muller mostrara o seu corpo, tomar o sol non era moi normal, pero se o facían tiña que ser tapadas. Tamén cabe a posibilidade de que a muller estea a descansar dun partido de tenis ou tan so observando como outra xente xoga.

Publicado por somosmozas en A Terra do Preste Xoán

Ignacio Díaz Olano, un pintor do realismo

Este cadro, titulado Arrepentida, é da autoría do pintor español Ignacio Díaz Olano. Realizou este cadro arredor de 1895 na época do Realismo, no século XIX. Foi un alumno de Belas Artes en Vitoria. Ignacio Díaz Olano naceu en Vitoria o 1 de febreiro de 1860 e morre en Vitoria o 7 de Marzo de 1937 despois dunha longa vida debuxando magníficos cadros normalmente relacionados con mulleres.

É un cadro do estilo naturalista, pintado en óleo sobre lenzo. O óleo consiste nunha mestura de pigmentos con un aglutinante e unha base de aceites.

A obra reflexa unha muller arrepentida que esta rezando na igrexa. A muller está rezando diante dun fondo de Virxes. Nós pensamos que ela está arrepentida por ter perdido a virxindade antes de se casar, porque as mulleres desa época tiñan que chegar virxes ao matrimonio. Era unha sociedade máis ríxida que a actual en materia de moral sexual.

A visión das mulleres solas na pintura do século XX reflexa unhas veces soidade e outras desamor, erotismo.

Por exemplo este expresa a soidade dunha muller tomando unha copa soa.

E estutro cadro exprésanos erotismo cunha muller espida.

Publicado por somosmozas en A Terra do Preste Xoán